صداي سخن عشق را در عمق نگاهت خواندم...و

صداي محبت را در كوچه باغ اشنايي مان شنيدم

                                       برايت گريستم...و

به يادت خنديدم...و

به نشانه وفاداري دفترم را بنامت نوشتم...و

نامي به اندازه عشق برايت برگزيدم...و

آن را به صفاي دلم پيوند زدم...

پژواك افسرده صدايم را به گوشت رساندم

                                                 تا

                                   تو را بيابم ولي نه...!!!!!!!!!!!

انگار هنوز عشقم به صداقت باران و به پاكي اب نرسيده است...

تا قناريهاي خوش آواز دلت شعر وصال برايم بخوانند...

                  از هياهوي واژه ها خسته ام

                       من سکوتم را  

        از اوراق سپيد آموخته ام

                        آيا سکوت 

       روشن ترين واژه ها نيست؟

                      هميشه در خلوت

         مرگ را مجسم ديده ام

                         آيا مرگ 

      خونسردترين واژه ها نيست؟

                      تا چشم گشودم    

                    از چشم زندگي افتادم

                      شبي شايد امشب

                 زير نور يک واژه خواهم نشست

                  نام خونسرد معشو قه ام را

            بر حواس پنج گانه ام  

    خال خواهم کوفت

       و هم زمان

          پايين آخرين برگ خاطراتم

       خواهم نوشت:

    پايان

ای درخور اوج!

به تنهايي پناه آوردم از روي بي کسي
به دنياي کسان بي کس ودشتهاي آمالي
چرا هيچکس مرا باور ندارد
که من هم از همان خاکم
همان خاکي که در سرتاسر گيتي خداوند جهان
با نام انسان خلق کرد وبراي هر کسي يک سرنوشتي
را سرشت چرا اينگونه تنهايم
چرا..........

به سراغ من اگر مي آييد

پشت هيچستانم.

پشت هيچستان جايي است.

پشت هيچستان رگ هاي هوا ،پر قاصد هايي است

که خبر مي آرند،از گل واشده دورترين بوته خاک.

روي شن ها هم،نقش هاي سم اسبان سواران ظريفي است که صبح

به سر تپه معراج شقايق رفتند.

پشت هيچستان ،چتر خواهش باز است:

تا نسيم عطشي در بن برگي بدود

زنگ باران به صدا مي آيد.

آدم اينجا تنهاست

ودراين تنهايي،سايه ناروني تا ابديت جاري است.

به سراغ من اگر مي آييد

 نرم وآهسته بياييدمبادا که ترک بردارد

چيني نازک تنهايي من.

bana gelmek isterseniz

yavash ve uslu gelin،yanizligimin chinisi chatlamasin

هر چند مال من نشدي ولي ازت خيلي چيزا ياد گرفتم. ياد گرفتم به خاطر کسي که دوسش دارم بايد دروغ بگم. ياد گرفتم هيچ وقت هيچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره. ياد گرفتم تو زندگيم به اون که بفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه اي بشکنم. ياد گرفتم گريه هاي هيچ کس رو باور نکنم. ياد گرفتم بهش هيچ وقت فرصت جبران ندم. ياد گرفتم هر روز دم از عاشقي بزنم ولي خودم عاشق نباشم.

افلاطون می گه: " اگه با دلت چيزی يا کسی رو دوست داری زياد جدی نگيرش، چون ارزشی نداره، چون کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم که ديدنه، اما اگه يه روز با عقلت کسی رو دوست داشتی، اگه عقلت عاشق شد، بدون که داری چيزی رو تجربه می کنی که اسمش عشقه .

من میلیونها بار ماه را بوسیده ام                                  Ive kissed the moon amillion times

در آسمان با فرشتگان رقصیده ام                                         Dansed with angelsin the sky   

من بارش برف در تابستان را دیده ام                            Ive seen snow fall in the summer time

وقدرت عرش شفا بخش بالا را احساس کرده ام               Felt the lealing of the powers ahove 

من گیتی را از فراز بلندترین چشمه ها چشیده ام      Ive seen the world from he highest mountain

من لبهایی را دیده ام که از شهوت می درخشند               Tasted love from the purest fountain

وصدها بار دلهره کشیده ام                                               Ive seen lips that spark desire

من حتی معجزات را هم دیده ام                                     felt the butter files ahandred times

من ناپدید گشتن دردها را حس کرده ام                                    Ive felt pain disappear

اما هنوز هیچ ندیده ام                                                     But still havent seen any thing

که چون تو مرا سراپا متحیر کند.                                       That amazes meguite like you do

ديــــدم منــم            تـــموم شــدم
خــونـم حـلال ولــــــي      بـــــــــــــــــــــــــــدون
به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونيكه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتي ميگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازي عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نميكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم
دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تير خــــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقــــت بود
بشنواين التماسرو

عشق

از همان روزی که دست هابیل گشت آلوده به خون حضرت قابیل آدمیت مرده بود.

از همان روزی که فرزندان آدم صدر پیغام آوران حضرت بارتعالی زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید آدمیت مرده بود.

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند آدمیت مرده بود.

از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند آدمیت مرده بود گرچه انسان زنده بود.

بعد از این عالم پر از آدم شد واین آسیاب گشت وگشت قرنها از مرگ آدمها گذشت ای دریغا آدمیت بر نگشت.